Głuchota u psów

Głuchota nie jest rzadka u starzejących się Goldenów. Zmiany dotyczą ucha środkowego i stopniowo zanikającego nerwu słuchowego. Na szczęście Golden Retrievery łatwo i szybko uczą się reagować na komendy wydawane gestem.

Głuchota może być chorobą dziedziczną. Jeśli wystąpiła u rodziców to jest prawdopodobne, że szczenięta będą miały wrodzoną głuchotę.

Budowa ucha psów

Ucho zewnętrzne, czyli przewód słuchowy zewnętrzny i małżowina uszna kierują dźwięki do błony bębenkowej. Ucho środkowe, auris media, składa się z narządów pomocniczych receptora słuchowego: błony bębenkowej membrana thympani, trzech kosteczek słuchowych ossicula auditus wraz z więzadłami i mięśniami, trąbki słuchowej tuba auditiva.

Błona bębenkowa stanowi granice między przewodem słuchowym zewnętrznym, a uchem środkowym. Młoteczek (malleus), kowadełko (incus) i strzemiączko (stapes) przenoszą drgania błony bębenkowej na ucho wewnętrzne auris interna. Młoteczek zbudowany jest z: główki, która łączy się z kowadełkiem, szyjki, rękojeści, która tkwi w błonie bębenkowej. Na niej występuje wyrostek mięśniowy, musculus tensor thympani, który napręża błonę bębenkową i tym samym wyostrza odbierany dźwięk. Kowadełko posiada trzon i dwie odnogi. Strzemiączko posiada głowę, dwie odnogi i podstawę. Do niego przyczepiony jest mięsień strzemiączkowy musculus stapedius, który napina strzemiączko, co osłabia siłę odbieranego dźwięku. Trąbka słuchowa służy do wyrównania ciśnienia powietrza wewnątrz jamy bębenkowej. Ucho wewnętrzne, auris interna, składa się z błędnika kostnego labiryntus osseus i błędnika błoniastego labiryntu mambranaceus. Błędnik błoniasty składa się z: łagiewki, trzech przewodów półkolistych, woreczka, łączącego się z przewodem śródchłonki.

Trzy pierwsze tworzą narząd statyczny. Przewód ślimakowy, to narząd słuchu. Dalej drgania przekazywane są do neuroepitelium. Nabłonek ten, jest właściwym narządem statycznym.